Dartinfo.nl column: 10 Jaar “Barney” bij de PDC

Eind april 2006 zat ik in de persruimte van het Open Holland in Schiedam, dit toernooi waar PDC rankingpunten waren te verdienen werd georganiseerd door de DDF (Dutch Darts Foundation). Raymond van Barneveld kwam de persruimte binnen en complimenteerde mij met mijn website om vervolgens te vragen of ik zin had om een keer met hem mee te gaan naar een toernooi. Na 1,5 seconde nagedacht te hebben zie ik volmondig JA. Ruim een maand later zat ik met hem in het vliegtuig naar Engeland waar hij aan zijn eerste Major PDC toernooi (UK Open) zou meedoen.

Bij binnenkomst in de lobby van Hotel DeVere tevens de speellocatie in Bolton stelde Raymond me voor aan een aantal andere dartslegendes waaronder Peter Manley, ik liet meteen een goede indruk achter door tijdens het handenschudden een halve liter bier om te stoten en de iPhone van Matthew Porter (nu Chief Executive PDC) een bad te geven en zijn laatste rustplaats.

Vanuit mijn hotelkamer die meer op een luxe skybox leek, keek ik recht op het veld van Voetbalclub Bolton Wanderers. Raymond had weliswaar een grotere kamer tot zijn beschikking, zijn uitzicht was beduidend minder, ondanks mijn aanbod om te ruilen besloot hij te blijven waar hij was, daar kreeg hij al snel spijt van aangezien hij dankzij een kapotte airco een eitje kon bakken op zijn dressoir terwijl het warme weer geen invloed had op de temperatuur in mijn kamer. Gelukkig was er uiteindelijk nog een andere kamer beschikbaar zodat ook Raymond er koel bijzat.

In zijn eerste wedstrijd (derde ronde) van de UK Open gaf Barney meteen zijn visitekaartje af, het werd een whitewash, tegenstander Simon Whatley pakte geen leg en verloor met 8-0. Jimmy Mann en oudgediende Bob Anderson waren de volgende slachtoffers. De loting bepaalde dat Raymond in de kwartfinale Phil Taylor zou treffen. Het werd in vele opzichten een duel om nooit meer te vergeten. 

Als metgezel van Raymond van Barneveld kon ik de kwartfinale tegen Taylor bekijken vanaf het spelersbalkon/VIP- deck. Vlak voor de partij keek ik vanaf dit balkon de bomvolle zaal krankzinnig uitgedoste dartsfans in, op dat moment draaide de complete zaal zich richting het balkon en barstten zij in een luid gejuich uit. Uiteraard schrok ik me een ongeluk en werd ik warm en koud tegelijk. Enkele seconden later drong tot mij door dat deze uitbarsting niet voor mij was bedoeld maar voor de man die naast me stond, een beroemde Engelse soap-acteur van wie ik me de naam niet meer kan herinneren. 

Op het inmiddels nagenoeg lege spelersbalkon stond een beeldscherm waarop de kwartfinale ook te volgen was, terwijl Raymond bij zijn opkomst massaal werd toegezongen door het fantastische publiek en ik met kippenvel  toekeek, kwam Adrian Lewis naast me zitten, hij wenste me succes met Raymond en samen hebben we zolang de wedstrijd duurde op het puntje van onze stoel gezeten, hij door het dolle wanneer Phil een leg won en bij elke finish van Raymond was het mijn beurt. Uiteindelijk was Phil 1 leg verwijderd van de winst (10-9) maar Raymond maakte ondanks de druk 10-10, die laatste leg was zenuwslopend, Phil Taylor miste 3 matchpijlen op tops, Raymond moest 97 uitgooien voor de winst, triple 19 viel direct en de tweede pijl zat een seconde later middenin dubbel 20.  

De ontlading bij Raymond van Barneveld op het podium, maar ook bij mij op het balkon was enorm, Raymond sprong zo vermoeid als hij was dolblij op en neer, Adrian Lewis omhelsde en feliciteerde me sportief alsof ik ook gewonnen had. Enkele minuten later deed ik hetzelfde bij een gesloopte maar dolgelukkige Raymond van Barneveld die een paar maanden na zijn overstap naar de PDC Phil Taylor wist te verslaan op een hoofdtoernooi. Raymond won ook van John MaGowan en Barrie Bates en zijn eerste grote prijs bij de PDC was een feit. 

Donderdagavond 12 mei 2016, Premier League avond in Ahoy, voor de allereerste keer een Major PDC evenement op eigen bodem. Met een camera in de aanslag stond ik naast het podium tijdens de opkomst van “Barney”. Ruim 10.000 in oranje geklede dartsfans bezorgden hem de mooiste opkomst ooit. Raymond die na al die jaren wel wat gewend is draaide zich even om naar het dartbord en was zichtbaar onder de indruk.  

Ondanks dat zowel Wright als Van Barneveld “slechts” 90 punten gemiddeld gooiden was het een spannende partij die eindigde in een gelijkspel. In de perskamer vertelde Raymond net als Wade, Thornton en Wright last te hebben gehad van de tocht/luchtstroom die vanaf de rechterzijde van het podium kwam. Hij voegde daaraan toe dat men dit vast weer zou uitleggen als een slap excuus maar vond dat hij mede door de omstandigheden iedereen had teleurgesteld. Heel even kreeg de, in zijn ogen, slechte prestatie de overhand…de verslaggever naast me reageerde met “besef jij wel dat je aan de wieg stond van dit gekkenhuis”,  ik kon niet anders dan meeknikken en daaraan toevoegen dat het inderdaad “zijn schuld” is. 

Raymond die normaal gesproken meteen een reactie klaar heeft had even geen antwoord…op dat moment leek hij te beseffen dat niet alles draait om winnen en presteren. De teleurstelling maakte plaats voor terechte trots, daaraan toevoegend dat dit misschien wel het mooiste moment uit zijn carrière was.

12 mei 2016 in Ahoy zal mij net als de UK Open in 2006 altijd bijblijven, Darts in Nederland is groter dan ooit. Raymond van Barneveld stond aan de wieg, en mede dankzij hem,  “onze” huidige nummer 1 Michael van Gerwen en nog een hele rits (aankomende) topspelers ziet die toekomst er meer dan rooskleurig uit.

 

 
Delen: