full screen background image

PDC Darts in 2017: Het jaar van de definitieve machtsovername

Michael van Gerwen regeert bij de PDC, dat is uiteindelijk in 2017 niet anders geweest. Saai was het afgelopen dartsseizoen echter allerminst. Er vindt namelijk een grote wisseling van de wacht plaats. De bekende namen die minimaal tien jaar de top van de PDC vormden stoppen, lijken uitblust of kunnen langzaamaan niet meer mee.

Kaarsje is bij top-8 uitgegaan

Hoe anders is dat met een jaar geleden. Het stempel saai werd toch regelmatig opgeplakt als er gekeken werd naar de grote toernooi. Van Gerwen won in 2016 alles dat los en vast zat, op een uitzondering na kwam er niemand ook maar in de buurt van de Nederlander. Daarachter zagen we op ieder toernooi dezelfde namen opduiken. De top acht van de wereld kwam telkens bovendrijven en door de flinke groei van de World Series, de toevoeging van de Champions League en de Premier League zagen we daardoor eigenlijk een jaar lang dezelfde acht à tien spelers. Het gevolg van de loodzware programma’s lijkt wel dat bij flink wat spelers het kaarsje is uitgegaan.

Zes majortitels

Ook Van Gerwen deed het dit jaar, al dan niet noodgedwongen, wat rustiger aan. Door een blessure miste hij de UK Open en moest de German Darts Masters voortijdig afbreken. De geboorte van Zoë zorgde ervoor dat hij in de zomer een aantal toernooien liet schieten. De eerste maanden en de laatste twee maanden waren opnieuw volledig groen gekleurd. In die periode won Mighty Mike zes major-titels. Daardoor was het uiteindelijk toch weer het jaar van het groene monster, al was er één man dichtbij om die status over te nemen.

Snakebite had de kans om de macht te grijpen

Lange tijd was het namelijk het jaar van Peter Wright. Snakebite hikte al een aantal jaar tegen een grote titel aan en in het voorjaar was het dan eindelijk zover. Van Gerwen ontbrak op de UK Open en Wright wist daarop zeer overtuigend de titel te pakken. Daarna had de Schot de kroon op zijn werk moeten zetten met ook het winnen van de Premier League. Zeven matchdarts kreeg hij in de finale tegen Mighty Mike, maar de bibbers braken hem op. Ondanks dat Wright in de rest van het jaar veel bleef winnen (in totaal 11 titels waaronder de German Darts Masters), we zagen hem vaker op beslissende momenten dubbels missen. De echte vrijheid was uit zijn hoofd verdwenen. Slecht was het echter allerminst, want Wright haalde ook nog maar even de finale van de World Matchplay en Grand Slam of Darts. Hij is dan ook meer dan terecht de nieuwe nummer twee van de wereld.

Problemen lijken groot, met name in Engelse kamp

Achter dit tweetal beginnen namelijk de problemen. Zo was Gary Anderson lang niet altijd van de partij om diverse redenen en kon ook in 2017 geen grote titel winnen. Goed spel zagen wel met enige vlagen van de Schot, die zijn goede ranking dan ook gewoon vast zal houden. Phil Taylor is bezig aan zijn afscheidstoernee en speelt nog zelden. Ook hij zakt dan ook weg, maar pakte nog wel een leuk afscheidscadeau mee. Op zijn favoriete World Matchplay viel alles op zijn plek. Het publiek hielp hem flink op weg, in de vroege rondes misten Van Barneveld en Van Gerwen ontzettend veel dubbels om Taylor van repliek te dienen en gaandeweg het toernooi ging The Power met vertrouwen steeds beter spelen. Het bracht hem de titel. De echt grote zorgen beginnen bij Adrian Lewis, James Wade en Dave Chisnall. De drie Engelse spelers hebben dit jaar eigenlijk niets klaargespeeld. Lewis moet vrezen om uit de top-10 van de wereld te vallen, Wade is daar al uit en Chizzy haalde dit seizoen geen enkele kwartfinale op een televisietoernooi. Ook de andere spelers uit de Premier League van 2017 (Raymond van Barneveld, Jelle Klaasen en Kim Huybrechts) konden geen grootse prestaties neerzetten. Barney was tot het najaar constant met drie kwartfinales en een halve finale op televisie. Klaasen haalde geen enkele kwartfinale en Huybrechts alleen op de UK Open. Voor de laatste twee geldt dat ze allebei te kampen hebben gehad met blessures, ook een verschijnsel dat we in 2017 door mogelijke overbelasting steeds vaker hebben gezien.

Vier nieuwe tv-winnaars

Door voornamelijk blessures en geboortes zagen we tijdens de World Series nieuwe spelers hun kans krijgen. Het was deels noodgedwongen, maar het zal de ogen van de PDC toch wel geopend moeten hebben. Want de nieuwe honden lieten zich gelijk uitstekend zien. Daryl Gurney is daar het grootste exponent van. Superchin is erin geslaagd om op alle televisietoernooien waar hij in 2017 speelde minimaal de kwartfinale te halen. De beloning kwam op de World Grand Prix. De Noord-Ier won de titel en is daardoor nu al de nummer vier van de wereld. Het enige waar hij kritiek op kreeg was zijn gedrag in met name de finale tegen Simon Whitlock. Gurney beukte hem zowat omver en liep verder ook zeer theatraal rond. Achter hem pakte ook Mensur Suljovic zijn eerste grote titel. De Oostenrijker haalde ook zes kwartfinales op de acht toernooien waar hij verscheen, om de Champions League of Darts op grootse wijze te winnen. Op de World Series pakte Kyle Anderson als vierde speler zijn eerste tv-titel, de Australiër won de Auckland Darts Masters alleen liet hij in de rest van het jaar toch teleurstellend weinig zien. Het European Darts Championship was uitstekend met een halve finale, een negendarter en een gemiste matchdart tegen Van Gerwen. Op alle andere televisietoernooien was hij snel uitgeschakeld. De eerste aanzet is echter duidelijk gegeven. Gerwyn Price en Joe Cullen horen tenslotte ook in dit rijtje. The Iceman haalde de finale van de UK Open en liet zich zien op de World Series. Cullen won twee Players Championships en het is wachten voor hij ook op televisie eindelijk de stap weet te zetten.

Rob Cross is het ultieme dartssprookje

En mocht er nog getwijfeld worden of het toch veel van hetzelfde zal blijven in de nabije toekomst, dan heeft Rob Cross daar een einde aan gemaakt. Voltage zorgt voor het ultieme dartssprookje en laat zien hoe je in twee jaar tijd van een volslagen onbekende pub qualifier op de UK Open uit kunt groeien naar een speler waar iedereen bang voor is. Hij won dit jaar als debutant vier toernooien op de Pro Tour, stond in twee finales op de European Tour, haalde twee kwartfinales op televisie, een halve finale en een finale op het European Championship. Het is dat Van Gerwen de enige speler is die momenteel af kan rekenen met Cross, maar Voltage is momenteel de Engelse hoop in bange dagen. Achter deze jongens komt een hele grote groep met jonge twintigers aan die hongerig zijn. In de top van de PDC loopt momenteel heel wat aangeschoten wild rond, dus de machtsovername kan in 2018 wel eens heel snel worden voortgezet.

Delen: